Logo Jan Blom
Login

Oncologisch onderzoek.nl

Nieuws

Overlevingsresultaten in de SADAL-studie van selinexor voor recidiverend of refractair DLBCL (0)
2021-07-17 12:00   ( Nieuws )
Tags:  SADAL study survival results selinexor for R R DLBCL
Dr. Marie MaerevoetPatiënten met recidiverend of refractair diffuus grootcellig B-cel lymfoom (R/RDLBCL) die twee of meer lijnen behandeling hebben gekregen hebben beperkte behandelopties en een verwachte overall survival korter dan zes maanden. De multinationale fase 2-studie SADAL (59 centra in 19 landen) evalueerde selinexor als monotherapie voor R/R DLBCL na tenminste twee eerdere lijnen behandeling. Vorig jaar is gepubliceerd dat selinexor respons induceerde in 29% van de patiënten, met mediane duur van respons 9,3 maanden en een manageable bijwerkingenprofiel. Dr. Marie Maerevoet (Jules Bordet Instituut, Brussel) en collega’s publiceren in het Journal of Hematology & Oncology overlevingsresultaten van de studie in subgroepen.1

De mediane leeftijd van de 127 geïncludeerde patiënten was 67 jaar, en 45% van de patiënten waren 70 jaar of ouder. De mediane OS was 9,0 maanden (95%-bti 6,2-13,7). Onder patiënten met complete of partiële respons werd de mediane OS met 14,8 maanden mediane follow-up niet bereikt, terwijl patiënten zonder respons een mediane OS van 4,9 maanden hadden. Patiënten jonger dan 70 jaar hadden mediane OS 11,1 maanden en patiënten ouder dan 69 jaar hadden een mediane OS 7,8 jaar. Onder patiënten met versus zonder voorafgaande stamceltransplantatie was de mediane OS 10,9 versus 7,8 maanden (p=0,185).

De onderzoekers concluderen dat selinexor monotherapie resulteerde in mediane OS van 9 maanden onder patiënten die met conventionele behandeling een levensverwachting van 6 maanden hadden.

1.Maerevoet M, Zijlstra JM, Follows G et al. Survival among patients with relapsed/refractory diffuse large B cell lymphoma treated wit single-agent selinexor in the SADAL study. J Hematol Oncol 2021; 14:111

Summary: Analysis of the multinational phase 2 SADAL study found that among pretreated DLBCL patients with a life expectancy less than 6 months, selinexor monotherapy resulted in median survival of 9 months.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Multinationale fase 3-studie van ruxolitinib voor glucocorticoïd-refractaire chronische graft-versus-host disease (0)
2021-07-16 15:00   ( Nieuws )
Tags:  REACH3 study glucocorticoid-refractory cGVHD ruxolitinib
Prof. Robert ZeiserChronische graft-versus-host disease (cGVHD) is een ernstige complicatie van allogene stamceltransplantatie. In ongeveer de helft van de patiënten met cGVHD wordt de ziekte glucocorticoïd-refractair of –afhankelijk. In retrospectieve studies is werkzaamheid gezien van de Janus-kinaseremmer ruxolitinib voor glucocorticoïd-refractaire of afhankelijke GHVD. De multinationale fase 3-studie heeft de werkzaamheid en veiligheid van ruxolitinib in deze setting geïnventariseerd. Prof. Robert Zeiser (Universiteit van Freiburg, Duitsland) en collega’s publiceren de studie in The New England Journal of Medicine.1

REACH3 werd uitgevoerd in 149 centra in 28 landen. De studie includeerde patiënten in de leeftijd van twaalf jaar of ouder met matige of ernstige glucocorticoïd-refractaire of –afhankelijke cGVHD. De patiënten werden 1:1 gerandomiseerd naar ruxolitinib 10 mg tweemaal daags (ruxolinitibgroep; n=165) of investigator’s choice uit tien veelgebruikte opties die worden gezien als beste beschikbare zorg (controlegroep; n=164). Het primaire eindpunt was overall response na 24 weken. Belangrijke secundaire eindpunten waren faalvrije overleving en score op de Lee Symptom Scale na 24 weken.

Na 24 weken was respons gezien in 49,7% van de patiënten in de ruxolitinibgroep versus 25,6% van de patiënten in de controlegroep (OR 2,99; p<0,001). De mediane faalvrije overleving was langer dan 18,6 maanden in de ruxolitinibgroep versus 5,7 maanden in de controlegroep (HR 0,37; p<0,001). D symptoomrespons was 24,2% in de ruxolitinibgroep versus 11,0% in de controlegroep (OR 2,62; p=0,001). De meest-gerapporteerde graad 3 of hoger adverse events tot en met week 24 waren trombocytopenie (15,2% van de patiënten in de ruxolitinibgroep versus 10,1% van de patiënten in de controlegroep) en anemie (12,7% versus 7,6%). Incidentie van cytomegalovirus-infectie en –reactivering waren similar in beide groepen.

De onderzoekers concluderen dat onder patiënten met glucocorticoïd-refractaire of –afhankelijke cGVHD ruxolitinib vergeleken met controle resulteerde in significant betere overall respons, faalvrije overleving, en symptoomrespons, en hogere incidentie van trombocytopenie en anemie (visual abstract).

1.Zeiser R, Polverelli N, Ram R et al. Ruxolitinib for glucocorticoid-refractory chronic graft-versus-host disease. N Engl J Med 2021;385:228-238

Summary: The multinational phase 3 study REACH3 randomized patients with glucocorticoid-refractory or glucocorticoid-dependent chronic graft-versus-host disease to ruxolitinib or investigator’s choice from 10 commonly used options. Ruxolitinib compared to control resulted in greater overall response, failure-free survival, and symptom response. The incidence of grade 3 or higher thrombocytopenia and anemia was greater with ruxolitinib compared to control.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Fase 1-studie van gedatolisib met paclitaxel en carboplatine voor gevorderde solide tumoren (0)
2021-07-16 14:00   ( Nieuws )
Tags:  advanced solid tumors gedatolisib plus paclitaxel and carboplatin
Dr. Anastasios StathisGedatolisib is een nieuwe remmer van de PI3K- en mTORC1/2-kinasen. Na intraveneuze toediening in patiënten met solide tumoren zou gedatolisib kunnen resulteren in apoptose en remming van de tumorgroei. Een multicenter fase 1-studie in Zwitserland heeft gedatolisib in combinatie met paclitaxel en carboplatine geëvalueerd in patiënten met gevorderde solide tumoren. Dr. Anastasios Stathis (Università della Svizzera Italiana, Bellinzona) en collega’s publiceren de studie in Clinical Cancer Research.1

De studie includeerde zeventien patiënten, onder wie tien met heldercellig ovariumcarcinoom (CCOC), één met niet-heldercellig ovariumcarcinoom, vier met endometriumcarcinoom, en twee met longcarcinoom. De patiënten hadden ten hoogste twee eerdere lijnen chemotherapie gekregen. Ze kregen vier-weekse cycli van intraveneus gedatolisib 95, 110, of 130 mg op dagen één, acht, vijftien en tweeëntwintig, plus carboplatine en paclitaxel. Patiënten zonder ziekteprogressie na de zesde cyclus kregen gedatolisib onderhoudsbehandeling tot progressie.

Het mediane aantal cycli was 6 (range 2-16). Als aanbevolen fase 2-dosering werd gekozen voor vier-weekse cycli van gedatolisib 110 mg eens per week met carboplatine AUC 5 op dag één en paclitaxel 80 mg/m2 op dagen één, acht, en vijftien. De meest-frequente graad 3 of hoger treatment-emergent adverse events waren neutropenie (35% van de patiënten), anemie (18%), en mucositis (12%). De overall response rate was 65% onder alle patiënten met 80% onder de CCOC-patiënten.

De onderzoekers concluderen dat gedatolisib in combinatie met carboplatine en paclitaxel tolerabel was en preliminaire werkzaamheid had voor gevorderde solide tumoren, vooral CCOC.

1.Colombo I, Genta S, Martorana F et al. Phase 1 dose-escalation study of the dual PI3K-mTORC1/2 inhibitor gedatolisib in combination with paclitaxel and carboplatin in patients with advanced solid tumors. Clin Cancer Res 2021; epub ahead of print

Summary: A multicenter phase 1 study in Switzerland evaluated the PI3K-mTORC1/2 inhibitor gedatolisib in combination with paclitaxel and carboplatin for advanced solid tumors. The combination was tolerable, and preliminary efficacy was observed, especially among patients with clear cell ovarian cancer.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Evenwichtsstoornis, vestibulaire dysfunctie, en overleving van maligniteiten (0)
2021-07-16 13:01   ( Nieuws )
Tags:  cancer survivors vestibular dysfunction and survival
Dr. Lin YangMaligniteiten en hun behandeling kunnen het musculosketale systeem beschadigen en neurotoxiciteit induceren, resulterend in effecten op sensorische inputs voor de vestibulaire functie. Een analyse in een steekproef van overlevers van maligniteiten onder de deelnemers aan de Amerikaanse NHANES-studie heeft de associatie tussen evenwichtsstoornis en vestibulaire dysfunctie en de overleving geïnventariseerd. Dr. Lin Yang (Alberta Health Services, Calgary, Canada) en collega’s publiceren de analyse in Cancer.1

De analyse heeft betrekking op 511 overlevers van een maligniteit, onder wie 282 (55,1%) bij inclusie in NHANES een evenwichtsstoornis hadden, in de meeste gevallen toe te schrijven aan vestibulaire dysfunctie (n=251; 89,0% van 282 en 44,5% van 511). Er was een hogere prevalentie van evenwichtsstoornis onder overlevers met hogere leeftijd, lagere sociaal-economische status, lager opleidingsniveau, body mass index lager dan 25 kg/m2, en een inactieve leefstijl. Tijdens mediaan 11,3 jaar follow-up (5088 persoonsjaren) overleden 253 deelnemers. Na correctie voor sociaal-demografische factoren, comorbiditeiten, en type maligniteit, hadden deelnemers met een evenwichtsstoornis een 63% hoger risico van overlijden aan alle oorzaken (HR 1,63; 95%-bti 1,12-2,38). Deelnemers met vestibulaire dysfunctie hadden een 54% hoger risico van overlijden aan alle oorzaken vergeleken met deelnemers zonder evenwichtsstoornis (HR 1,54; 95%-bti 1,05-2,27). Deze associaties waren sterker onder mannen dan onder vrouwen.

De onderzoekers concluderen dat onder overlevers van maligniteiten evenwichtsstoornis en vestibulaire dysfunctie veel voorkwamen, en geassocieerd waren met verhoogde all-cause mortaliteit.

1.Medina HN, Liu Q, Cao C, Yang L. Balance and vestibular function and survival in US cancer survivors. Cancer 2021; epub ahead of print

Summary: Analysis of a nationally representative sample of cancer survivors from the NHANES study found that balance impairment and vestibular dysfunctions were prevalent and associated with heightened all-cause mortality.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Overall survival resultaten van LOTUS-studie van eerstelijns ipatasertib plus paclitaxel voor gevorderd TNBC (0)
2021-07-16 12:01   ( Nieuws )
Tags:  LOTUS trial first-line ipatasertib plus paclitaxel for advanced TNBC
Dr. Rebecca DentIpatasertib is een orale AKT-remmer.De multinationale gerandomiseerde fase 2-studie LOTUS randomiseerde patiënten met lokaal-gevorderd of metastatisch triple-negatief mammacarcinoom (aTNBC) naar eerstelijns ipatasertib plus paclitaxel of placebo plus paclitaxel. In 2017 is gepubliceerd dat de progressievrije overleving significant langer was in de ipatasertib-paclitaxelgroep dan in de placebo-paclitaxelgroep, onder alle patiënten (mediaan 6,2 maanden versus 4,9 maanden; p=0,037) en met een sterkere werkzaamheid onder patiënten met PIK3CA/AKT1/PTEN-veranderde tumoren (mediaan 6,2 maanden versus 3,7 maanden; p=0,18). Dr. Rebecca Dent (National Cancer Centre, Singapore) en collega’s publiceren in Breast Cancer Research and Treatment finale overall survival uitkomsten van de studie.1

De 124 patiënten werden 1:1 gerandomiseerd naar vier-weekse cycli van paclitaxel 80 mg/m2 op dagen één, acht, en vijftien plus ipataserib 400 mg of placebo op dagen één tot en met eenentwintig. De behandeling werd voortgezet tot progessie of niet-acceptabele toxiciteit optrad. De mediane follow-up was 19,0 maanden met ipatasertib-paclitaxel versus 16,0 maanden met placebo-paclitsel. Onder alle patiënten tezamen was de mediane OS numeriek langer met ipatasertib-paclitaxel (25,8 maanden) dan met placebo-paclitaxel (16,9 maanden; HR 0,80; 95%-bti 0,50-1,28)) met één-jaars OS-percentage 83% versus 68%). De mediane OS was ook numeriek langer met ipatasertib-paclitaxel dan met placebo-paclitaxel onder PTEN-low patiënten (n=48; 23,1 versus 15,8 maanden) en onder patiënten met PIK3CA/AKT1/PTEN-veranderingen (n=42; 25,8 versus 22,1 maanden). Er waren geen nieuwe veiligheidssignalen.

De onderzoekers concluderen dat de finale OS-resultaten een trend laten zien van gunstigere OS met ipatasertib-paclitaxel dan met placebo-paclitaxel; de mediane OS in de ipatasertib-paclitaxel groep was langer dan twee jaar.

1.Dent R, Oliveira M, Isakoff SJ et al. Final results of the double-blind placebo-controlled randomized phase 2 Lotus trial of first-line ipataserib plus paclitaxel for inoperable locally advanced/metastatic triple-negative breast cancer

Summary: The multinational phase 2 LOTUS trial found that addition of ipatasertib to paclitaxel for locally advanced or metastatic TNBC resulted in a trend of longer OS, with a median OS exceeding 2 years.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Gerandomiseerde fase 2-studie van toevoegen van CMB305 aan atezoluzimab voor STS met expressie van NY-ESO-1 (0)
2021-07-15 15:00   ( Nieuws )
Tags:  soft-tissue sarcoma expressing NY-ESO-1 atezolizumab with or without CMB305
Prof. Robert MakiCMB305 is een heteroloog prime-boost vaccinatieregime dat ontworpen is voor priming van NY-ESO-1 specifieke CD8 T-celpopulaties gevolgd door activering van de immuunrespons met een sterke TLR-4 agonist. Een multicenter gerandomiseerde fase 2-studie in de Verenigde Staten heeft toevoeging van CMB305 aan atezolizumab voor synoviaal sarcoom of myxoïd liposarcoom (wekedelensarcomen met hoge frequentie van NY-ESO-1 expressie) geëvalueerd. Prof. Robert Maki (Perelman School of Medicine, Philadelphia PA) en collega’s publiceren de studie in het Journal of Clinical Oncology.1

De studie includeerde 89 patiënten, onder wie 49 (55%) die twee of meer eerdere lijnen chemotherapie hadden gekregen. De patiënten hadden lokaal-gevorderd, recidiverend, of metastatisch SS of MLS. Ze werden gerandomiseerd naar CMB305 plus atezolizumab (experimentele arm) of alleen atezolizumab (controle-arm). Primaire eindpunten waren progressievrije overleving en overall survival.

De mediane PFS was 2,6 maanden in de experimentele arm versus 1,6 maanden in de controle-arm (HR 0,9; 95%-bti 0,6-1,3) en de mediane OS was 18 maanden in beide armen. Onder de patiënten in de experimentele arm werd een significant hoger percentage met behandelings-geïnduceerde NY-ESO-1 specifieke T-cellen (p=0,01) en NY-ESO-1 specifieke antilichaamresponsen gezien. In een post-hoc analyse binnen de experimentele arm werd significant langere OS gezien (mediaan 36 maanden) voor de patiënten met immuunrespons (versus zonder immuunrespons: HR 0,3; p=0.02).

De onderzoekers concluderen dat toevoegen van CMB305 aan atezolizumab voor SS of MLS niet resulteerde in signficante verbetering van PFS en OS onder alle patiënten, maar wel onder patiënten met anti-NY-ESO-1 immuunrespons.

1.Chawla CP, Van Tine BA, Pollack SM et al. Phase II randomized study of CMB305 and atezolizumab compared with atezolizumab alone in soft-tissue sarcomas expressing NY-ESO-1. J Clin Oncol 2021; epub ahead of print

Summary: A multicenter randomized phase 2 study evaluated addition of the vaccination regime CMB305 to atezolizumab for advanced synovial sarcoma or myxoid liposarcoma. The median PFS was 2.6 months in the CMB305-atezolizumab arm versus 1.6 months in de atezolizumab monotherapy arm (HR 0.9; 95% CI 0.6-1.3) and the median OS was 18 months in both arms. Post-hoc analysis among dosed patiënt showed that patients developing a T-cell response had longer median OS (36 months) compared to patients without T-cell response (HR 0.3; p=0.02). 


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Impact van eerdere ICI-behandeling op werkzaamheid van dacarbazine voor metastatisch melanoom (0)
2021-07-15 14:00   ( Nieuws )
Tags:  dacarbazine for metastatic melanoma prior ICI treatment
Dr. Elisa Funck-BrentanoDacarbazine chemotherapie is een optie voor metastatisch melanoom na falen van immuuncheckpointremmers (ICIs) met of zonder gerichte therapie. Sommige observationele studies hebben aanwijzingen laten zien voor verhoogde werkzaamheid van dacarbazine in patiënten die eerder met ICIs zijn behandeld. Een retrospectieve studie in het Ambroise-Paré ziekenhuis (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) heeft de associatie van eerdere ICI-behandeling met werkzaamheid van dacarbazine voor metastatisch melanoom geïnventariseerd. Dr. Elisa Funck-Brentano en collega’s publiceren de studie in het British Journal of Cancer.1

Tussen juni 2006 en september 2019 kregen in het ziekenhuis 72 patiënten dacarbazine voor metastatisch cutaan melanoom zonder hersenmetastasen. Zeventien patiënten (23,6%) hadden eerder ICIs met of zonder gerichte therapie gekregen, en 55 waren niet eerder met ICIs behandeld. Ondanks minder gunstige prognostische factoren in de ICI-voorbehandelde groep had deze groep vergeleken met de niet-ICI voorbehandelde groep gunstigere mediane progressievrije overleving (4,27 maanden versus 2,04 maanden; p=0,03) en percentage met objectieve respons (ORR 35,3% versus 12,7%). De mediane overall survival en het voorkomen van adverse events verschilden niet significant tussen beide groepen.

De onderzoekers concluderen dat eerdere behandeling met ICIs een gunstig effect heeft op de werkzaamheid van dacarbazine voor metastatisch melanoom. In patiënten met progressieve ziekte ondanks ICI-behandeling kan dacarbazine overwogen worden alvorens over te gaan op beste ondersteunende zorg.

1.Bouchereau S, Chaplain L, Fort M et al. Impact of prior treatment with immune checkpoint inhibitors on dacarbazine efficacy in metastatic melanoma. Br J Cancer 2021; epub ahead of print

Summary: A retrospective study in France found that among patients receiving dacarbazine for metastatic melanoma, patients who had been pretreated with immune checkpoint inhibitors with or without targeted therapy compared to patients without prior ICIs had longer PFS (median 4.27 versus 2.04 months; p=0.03) en higher response rates (ORR 35.3% versus 12.7%) but similar OS and occurrence of adverse events. In patients with progressive disease despite ICI dacarbazine could be an alternative before considering best supportive care.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)

Impact van leeftijd op uitkomsten van hoge-dosering chemotherapie en transplantatie voor recidiverende GCTs (0)
2021-07-15 13:00   ( Nieuws )
Tags:  relapsed metastatic germ cell tumors HDCT plus PBSCT
Dr. Nabil AdraHoge-dosering chemotherapie (HDCT) plus perifeer-bloed stamceltransplantatie (PBSCT) is een effectieve salvage behandeling voor reciverende metastatische kiemceltumoren (GCTs), maar heeft potentiële toxiciteit. Er zijn aanwijzingen voor hogere toxiciteit en slechtere oncologische uitkomsten voor patiënten in de leeftijd van veertig jaar of ouder. Een grote retrospectieve studie van Indiana University (Indianapolis) heeft toxiciteit en uitkomsten geïnventariseerd van HDCT plus PBSCT voor recidiverende GCTs. Dr. Nabil Adra en collega’s publiceren de studie in Cancer.1

De studie includeerde 445 achtereenvolgende patiënten die tussen begin 2004 en eind 2017 in het ziekenhuis van de universiteit HDCT plus PBSCT kregen voor recidiverende GCTs; 329 van deze patiënten waren jonger dan 40 jaar en 116 waren 40 jaar of ouder. De mediane follow-up was 42,5 maanden (range 0,3-173,4). Graad 3 of hoger toxiciteiten waren niet significant verschillend tussen beide groepen, met uitzondering van meer pulmonaire (p=0,02) en renale (p=0,01) toxiciteit in de oudere groep. De behandelings-gerelateerde mortaliteit was 3% in de jongere groep versus 3,5% in de oudere groep . Het twee-jaars progressievrije overlevingspercentage was 58,9% versus 59,6% (p=0,76) en het twee-jaars overall survival percentage was 63,9% versus 61,5% (p=0,93).

De onderzoekers concluderen dat HDCT plus PBSCT ook in oudere patiënten een effectieve salvage therapie is voor recidiverend metastatisch GCT.

1.Agrawal V, Abonour R, Abu Zaid M et al. Survival outcomes and toxicity in patients 40 years old or older with relapsed metastatic germ cel tumors treated with high-dose chemotherapy and peripheral blood stem cell transplantation. Cancer 2021; epub ahead of print

Summary: A restrospective study retrospective study at the University of Indiana found that high-dose chemotherapy and peripheral blood stem cell transplantation was an effective salvage therapy for relapsed metastatic germ cell tumors, as well in patients younger than 40 years as in patients aged 40 years and over.


  Reageren op dit artikel is mogelijk na registratie.  (Login)